Abstract
Normy art. 26h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwarzają podatnicy możliwość odliczenia w zeznaniu podatkowym wydatków na realizację indywidualnych celów modernizacyjnych, takich jak np. zakup i montaż instalacji fotowoltaicznej. Jednakże kontrowersje budzi rzeczywiste ratio legis badanego rozwiązania legislacyjnego, gdyż prawo do ulgi podatkowej wiąże się wyłącznie z modernizacją już istniejącego, a więc zdatnego do użytku budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W związku z czym perspektywa odliczenia przedmiotowych wydatków warunkowana jest modyfikacją pierwotnego źródła energii celem dokonania swoistej optymalizacji energetycznej. Z kolei w praktyce stosowania prawa występuje problem wykładni art. 26h ww. ustawy w związku z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, dotyczący rygoru formalnego oddania budynku do użytkowania. Konkretyzując, zarówno sądy administracyjne, jak również Ministerstwo Finansów modyfikowały w sposób liberalny pierwotne ustalenia, skłaniając się do stanowiska korzystnego dla podatników. Tak więc pytaniem fundamentalnym jest, czy z ulgi termomodernizacyjnej mogą skorzystać wyłącznie właściciele wieloletnich budynku mieszkalnych jednorodzinnych, czy także podatnicy dopiero prowadzący budowę własnego domu? Czy zasadna jest modernizacja budynków niedawno oddanych do użytkowania? Czy brzmienie art. 26h powyższej ustawy odpowiada rzeczywistemu celowi ustawodawcy oraz uwarunkowaniom panującym w Polsce?