Abstract
Artykuł podejmuje problem braku jednoznacznego uznania inwestycji w odnawialne źródła energii (OZE) za cel publiczny w polskim porządku prawnym oraz konsekwencji tego stanu rzeczy dla realizacji bezpieczeństwa energetycznego i ochrony prawa własności. Celem opracowania jest sformułowanie postulatu de lege ferenda dotyczącego uzupełnienia katalogu celów publicznych zawartego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami o inwestycje w OZE jako instrument realizacji strategicznych zadań państwa. Analiza ma charakter dogmatycznoprawny i obejmuje wykładnię konstytucyjnych standardów ochrony własności, regulacji ustawowych oraz orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Uzupełniająco zastosowano elementy analizy prawnoporównawczej, w ramach której niemiecki model ochrony własności i ustawowego uznania transformacji energetycznej za zadanie publiczne został wykorzystany jako punkt odniesienia normatywnego. W artykule wykazano, że brak systemowego uznania inwestycji w OZE za cel publiczny prowadzi do niespójności regulacyjnej oraz sprzyja stosowaniu rozwiązań nadzwyczajnych w postaci specustaw, co może paradoksalnie osłabiać konstytucyjną ochronę właścicieli nieruchomości. Uwzględniając zobowiązania wynikające z prawa Unii Europejskiej, w szczególności dyrektyw RED II i RED III, w artykule wskazano, że proponowana zmiana legislacyjna sprzyja realizacji bezpieczeństwa energetycznego przy jednoczesnym zachowaniu zasady proporcjonalności i słusznego odszkodowania.