Abstract
Din kavramı, insanın içinde yaşadığı zaman dilimine ve geleceğine ilişkin olup aynı zamanda dünyanın ötesindeki zaman arasında birleştirici gücü olan ve bu durumu anlamlı bir hale getiren olgu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu bakımdan tüm dinlerin zeminine bakıldığında geleceğe dair beklentiler ve bu beklentilere erişebilmek amacıyla da iki zaman dilimi içerisinde ilişki kurulabilmesi önemli olmakta ve gerekli bir hal almaktadır. Bundan dolayı bu ilişkinin iki zaman dilimi içerisinde sağlanabilmesinin mevcut konjonktürde dinin gerektirdiği ölçütlerde ele alınarak ve değerlendirmesi yapılarak güçlü bir yol güzergâhı bulunmalıdır. Din kavramının ise kişisellikten ayrıştırılıp kitlesel hale getirilebilmesi, toplumsal kuralların dinin emrettiği hükümlerle büyük oranda uyuşmasıyla mümkün olabilmektedir. Bu bağlamda toplumsal sistemin aynı yapıda olması dini isteklerin siyasal alanda biçim kazanmasını kolaylaştırırken diğer taraftan dini yönden homojen olmayan toplumlarda ise dini isteklerin siyasal alanda biçimlenmesi kolay olmamakta ve de daha kompleks bir yapı sergilediği görülmektedir. Bu çalışmanın amacı ise üç semavi din olan İslamiyet, Hristiyanlık ve Yahudilik’ten meydana gelen devlet yönetimi ve sistemi üzerindeki etkilerin bu maksatla belirlenmiş olan, İsrail, Vatikan ve İran devletlerinin siyasal yapılarının tarihsel ve konjonktürel anlamda incelenmesi ve farklılıkların ortaya konulabilmesidir.