Abstract
Celem artykułu jest określenie, na czym polega doniosłość sensu dosłownego w twórczości Tomasza z Akwinu, oraz zbadanie, w jakim zakresie powtarzana za teoretycznymi stwierdzeniami Akwinaty teza o prymacie sensu dosłownego rzeczywiście daje się utrzymać. W badaniach prowadzonych w dialogu z opracowaniami współczesnych uczonych uwzględniono przede wszystkim stwierdzenia Tomasza wyrażone w kwestii szóstej siódmego quodlibetu, jednak odczytano je na szerszym tle spuścizny Doktora Anielskiego, m.in. jego komentarzy biblijnych i późniejszych od quodlibetu dzieł. Pozwalają one zinterpretować niejednoznaczne wypowiedzi w nim zapisane oraz złagodzić tezę o Tomaszu jako puryście zainteresowanym głównie sensem dosłownym.